Yidaki Didgeridoo Carolus van Kuilenburg info@yidaki.nl 030 - 2628253 Url http://www.yidaki.nl

In de droomtijd was de aarde donker. Er was geen licht. Een enorme grijze deken van wolken hield het licht en de warmte tegen. Het was erg koud en pikdonker. Die grote grijze wolkenmassa hing erg laag. Zo laag, dat de dieren eronder moesten kruipen.

De Emoe strompelde met zijn nek bijna tegen de grond gebogen in de rondte. De kangoeroe kon niet springen en niet een vogel kon hoger dan een meter in de lucht vliegen.

Alleen de slangen waren gelukkig, want zij waren de enige dieren, die dicht tegen de grond leefden. De dieren leefden al kruipend op de vochtige donkere aarde tastend naar vruchten en bessen.

Het was vaak zo moeilijk om voedsel te vinden, dat er dagen niet gegeten werd. De Wombat werd zo moe van al dat volk, dat maar tegen hem opbotste, dat hij een hol voor zichzelf groef en leerde lange periodes te slapen.

Tenslotte kregen de vogels er genoeg van. Ze riepen alle dieren voor een vergadering bij elkaar. De eksters, die intelligenter waren dan de meeste vogels, hadden een plan.

De Emoes, de Kangoeroes, de Wombats en de Goanna´s zaten toe te kijken, terwijl de Eksters de lucht langzaam omhoog duwden. Ze gebruikten de stokken als hefbomen; eerst lieten ze de lucht op lage stapels keien rusten en daarna op kleine heuvels.

Terwijl de dieren zo toekeken, bereikten de Eksters al duwend en zwoegend de top van een kleine berg.

Poeh, poeh, nu kunnen we tenminste rondlopen.

Het was nog steeds pikdonker, maar de Emoe kon nu rechtop gaan staan en de Kangoeroe was al in staat grote trotse sprongen te maken. De Eksters gingen maar door de lucht al hoger en hoger te duwen tot ze de hoogste berg in het land bereikten. En toen met een machtige beweging gaven ze de lucht een laatste duw.

De lucht schoot de hemel in en terwijl hij omhoog ging, scheurde deze open en een enorme vloed van licht en warmte stroomde over het land naar beneden uit.

De dieren waren verbaast over het licht en de warmte, maar nog meer over de ongelooflijke helder geschilderde schoonheid van de Zonnevrouw. De hemel werd overgoten met prachtige rode en gele kleuren.

Dit was de eerste zonsopgang.

Verrukt door de schoonheid, het licht en de warmte barstten de Eksters in zingen uit. En terwijl hun luid kwinkeleren door het hele land weerklonk, steeg de Zonnevrouw langzaam op en begon haar reis naar het westen.

Elke morgen nu, als de Zonnevrouw in haar kamp in het oosten wakker wordt, maakt ze een vuur om er de boomschorsfakkel mee aan te steken, die ze elke dag door de lucht zal meedragen. Het is dit vuur, dat zorgt voor het eerste licht van de dageraad.

Terwijl ze haar verf aanbrengt, kleurt het stof van de fijn gestampte rode oker de vroege morgenwolkjes prachtig rood. Dan pakt ze fakkel op en begint haar dagelijkse tocht door de lucht. Wanneer ze aan de westelijke kant van de wereld komt, dooft zij haar vlammende boomschorsfakkel. dan gaat ze zitten en beschildert zich weer in de schitterende rode en gele kleuren, klaar voor de reis terug door de lange ondergrondse gang naar haar kamp in het oosten.

Daarom, tot op de dag van vandaag, als de Zonnevrouw opstaat en haar vroege morgenvoer aansteekt , begroeten alle Eksters haar met hun prachtig lied.